Życie Жизнь

 


Смысл жизни всегда был объектом различных углублений, и мы постоянно находимся в конфронтации с утверждениями, объясняющими чем он является. Однако, чтобы перейти к теме смысла, то есть направления жизни ( по латыни “sensus ”  это направление), нам необходимо заняться пониманием того, чем эта “жизнь” является по своей сути, потому что это не так просто.

Наше понимание того, чем является “жизнь” состоит из суммы: 1) наших собственных переживаний и 2) концепции, которые воспринимаем снаружи, которые создает на эту тему наше окружение, чтобы обосновать эти тезисы, которые являются ошибочными и не имеют ничего общего с правдой. Следовательно необходимо, чтобы мы присмотрелись к этому вопросу более внимательно.

Заметим, что это мы сами, всегда только мы сами делим на категории явления и определяем творения в качестве живых либо неоживленных, то есть мертвых. Даже если мы делаем эту оценку посредственно, пользуясь с этой целью знанием, полученным от других. Каждый из нас по своей сути всегда является закрытой коробкой, которая получает информацию об окружающем мире только благодаря тому, что в стенах этой коробки существует пять отверстий, то есть пять органов восприятия, соединяющих нас с тем, что снаружи нас.

Информация, воспринимаемая таким образом является всегда только ощущением, реакцией на раздражители снаружи. Это действует на подобии стрелки магнетической катушки. Стелка поворачивается в ней соответственно напряжению потока электронов в катушке. Подобным образом действуем и мы сами. У нас нет никакой возможности, чтобы измерить количество ударяющих в нас электронов, однако мы регистрируем их действие, потому что под влиянием разницы потенциалов наступает движение стрелки по шкале измерения.

Таким самым способом и мы воспринимаем окружающую нас действительность. Напряжение потока электронов в катушке является причиной движения стрелки и тем более заметно, чем больше  напряжение их движения, следовательно тем более стрелка отклоняется от какой-либо точки, которую определяем в качестве исходного состояния, то есть “ноль”.

Это явление происходит и в нашем случае. Мы в состоянии сознательно зарегистрировать только нашу реакцию на действие влияния, которому мы поддаемся. Без какого- либо участия в том, что является причиной этого действия.

Следовательно: чтобы почувствовать сам факт жизни, прежде всего обязательно должен существовать тот, который этот факт в состоянии заметить, то есть наблюдателя. Однако именно этот вопрос в нашем случае очень проблематичен, потому что именно с этим наблюдателем у нас серьезная проблема. Чтобы он мог быть объективным, он должен быть: 1) живущим и 2) независимым от устройства наблюдателя. К сожалению тот, которым мы располагаем, этот тот, кто не знает откуда и когда  он пришел, не имеет понятия куда и когда уйдет, то есть он полностью зависим от структуры,  какой он располагает для для наблюдения. Следовательно это такой наблюдатель, который сам не имеет никакой возможности решения и не имеет возможности действовать только в не выбранным им самим отрезке времени, в котором он сам убежден, что он существует и сам называет себя наблюдателем.

 

Tak więc to w tym swoim subiektywnym mniemaniu określa on całą rzeczywistość i dzieli ją na żyjącą i na nie ożywioną, i w tym subiektywnym spojrzeniu sam siebie uważa on wtedy za żywego.

W tym miejscu musimy wznieść się nieco wyżej aby uzyskać nieco szersze spojrzenie.

Postrzegając istnienie całej rzeczywistości (1) zaczynamy się zastanawiać, czy aby nie jest ona jedynie tworem naszego postrzegania. Idąc dalej (2) dochodzimy do konkluzji, że rzeczywistość istnieje obiektywnie, co prowadzi do kolejnego wniosku, że (3) to nie my sami powołaliśmy ją do istnienia faktem naszej obserwacji ale, że (4) jest ona (rzeczywistość) dziełem kogoś tak wielkiego, że (5) nawet nie mamy możliwości określić Go w żaden sposób a więc nie ma nawet jak Go nazwać. W efekcie: (6) mówiąc o Nim posługujemy się pojęciem HaSzem/TO IMIĘ, a (7) wraz z postępami w naszym rozwoju poznajemy właśnie To Imię. (numeracja w nawiasach systematyzuje proces – przyp. red.)

Widzimy, że obserwując rzeczywistość powołana przez Niego do bytu nie jesteśmy w stanie uzyskać prawdziwego pojęcia o tym czym jest naprawdę istota przyczyny owego ‘życia’, bo On jest nieskończony a nasza percepcja jest z definicji ograniczona, i my jedynie w tej naszej czasowo-przestrzennej percepcji próbujemy zdefiniować naturę życia za pośrednictwem danych jakie jesteśmy w stanie uzyskać naszymi subiektywnymi zmysłami.

Wtedy też zwykle modlimy się do Niego aby zmienił nam sytuację, w której się znajdujemy bez zrozumienia że to ON nas w tej sytuacji postawił, i sprawił to właśnie w tym celu, aby na skutek odczuwanego cierpienia zrodziła się w nas ta prawdziwa świadomość i odczucie nie tego wirtualnego, znanego nam z naszej obecnej percepcji, ale tego w istocie swej prawdziwego Życia.

Różnica w definicji ‘Życia’ po osiągnieciu prawdziwej percepcji różni się zasadniczo od postrzegania ‘życia’ określanego jedynie na podstawie danych uzyskanych w materii. Bowiem w duchowym nie ma zmiany. Wszystko jest stałe i trwa w spokoju. Dokładnie to samo jest też cechą postrzeganego w duchowym ‘Życia’, które jest nieskończone i niegraniczone.

Okazuje się zatem, że to co określamy w obecnym stanie jako ‘życie’ nie jest jedynie zjawiskiem ograniczonym do materii. Trudno nam jednak zrozumieć, że materia składająca się na budulec bytu, który pojawia się w czasoprzestrzeni w postaci człowieka istniała zarówno przed jak i będzie istnieć nadal po jego zaistnieniu, i to co nadaje jej strukturę, wizerunek/dmut ‘życia’ jest daleko poza nią samą. To właśnie ten BYT jest zawsze, bo to jest właśnie to prawdziwe Życie, nie zaś to coś wirtualnego co postrzegamy w naszej obecnej percepcji, ponieważ jest to jedynie rejestrowanie naszymi zmysłami odziaływania Życia w obrębie materii. Zatem jest to reakcja podobna do odchylania się wskazówki na skutek przepływu elektronów we wspomnianym wcześniej przykładzie miernika i cewki.

Widzimy więc, że ‘życie’, które teraz jesteśmy w stanie postrzegać jest niczym więcej niż jedynie połową cyklu fali (powiedzmy, że podobnej do tej znanej nam z wykresu sinusoidy), a Życie prawdziwe to właśnie cały bezmiar nieskończoności tej fali, w której istniejemy w służbie HaSzem/Temu Imieniu.

Reasumując: w obecnej rzeczywistości życie to możliwość odczucia zmiany, ale prawdziwe Życie to świadomość istnienia odczucia zmiany, która to świadomość jest Tym Prawdziwym Życiem.

Z pozdrowieniami,

1118.

 

Об авторе: miriam